ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

ΨΥΧΟΔΥΝΑΜΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

 Οι  θεραπευτικές  μέθοδοι  της  ψυχής,  έχουν  ως  κύριο  σκοπό  τη  μελέτη  εκείνων  των  ψυχικών  δυνάμεων  και  κινήτρων  που  επηρεάζουν  και  καθορίζουν  την  ανθρώπινη  συμπεριφορά.

Σύμφωνα  με  το Φρόυντ,  η  παρούσα  συμπεριφορά  ενός  εκάστου,  αφορά  ασυνείδητα  κίνητρα.  Οι  πρωταρχικές  εμπειρίες  ευχαρίστησης  και  πόνου  του  ατόμου,  παίζουν  καθοριστικό  ρόλο  στη  διαμόρφωση  της  προσωπικότητας  του,  καθώς  και  στον  τρόπο    όπου   αντιλαμβάνεται    τις  καταστάσεις  της  ζωής  του,  με  απώτερο  σκοπό  πάντα  την  ικανοποίηση  των  δύο  βασικών  του  ενστίκτων  (σεξουαλικό,  επιθετικό).

Η  σύγκρουση  που  επέρχεται  στη  ψυχική  δομή  του  ατόμου  προερχόμενη  από  τις  δύο  ιδιότητες  του,  ως  βιολογικό  και  ως  κοινωνικό  όν,  χρήζει  επίλυσης,  καθώς  εν  μέσω  αυτής  της  κατάστασης,  βιώνει  την  καθημερινότητα  του  με  άγχος,  πασχίζοντας  να  τα  καταφέρει.  Να  πετύχει  ουσιαστικά  μία  αρμονική  λειτουργία  μεταξύ  των  απωθημένων  ακατέργαστων  ενστίκτων  και  των  ηθικών  και  κοινωνικών  αξιών  του.  Να  εναρμονήσει   το  μέσα  με  το  έξω.  Πολλές  φορές  ακούμε  κάποιον  να  αναρωτιέται:  "Μα  ποιόν  να  πρώτο ευχαριστήσω";

Στην  υπηρεσία  του  εγώ  εν  μέσω  αγχώδους  κατάστασης,  το  ψυχικό  όργανο  επιτελεί    εργασία,  έχοντας  ως  εργαλεία  διάφορους  αμυντικούς  μηχανισμούς.  Προβολή,  ταύτιση,  εκλογίκευση,  μετάθεση,  μετουσίωση,  ματαίωση,  υπεραναπλήρωση,  άρνηση,  απώθηση,  λειτουργούν  σαν  αυθόρμητοι  τρόποι  συμπεριφοράς,  που  σκοπό  έχουν  την  προσωρινή  ανακούφιση  του  ατόμου  από  την  πίεση,  με  άλλα  λόγια,  την  προσωρινή  επιβίωση  του,  όχι  όμως  και  την  επίτευξη  της  πλήρους  ψυχικής  ηρεμίας  του.  Καθώς,  ό,τι  απωθείται  τώρα,  επιστρέφει  αργότερα  με  διαφορετική  μορφή,  σε  διαφορετικό  τόπο  και  χρόνο.  Αυτή  η  ψυχική  εργασία,  είναι  αρχέγονη  και  επιτελείται  από  τα  πολύ  πρώιμα  στάδια  εξέλιξης  του  ανθρώπου,  άπλα,  όταν    συμβαίνει  στην  ενήλικη  ζωή  δεν  είναι  τίποτε  άλλο  από  επανάληψη  (επιστροφή),  του  τότε  στο  τώρα.     

Η  ψυχοδυναμική  ψυχοθεραπεία  και  συμβουλευτική  αντιμετωπίζει  τους  αιτούντες  βοήθειας,  βασιζόμενη  στη  θεωρία  του  ντετερμινισμού,  σύμφωνα  με  την  οποία,  αυτά  που  συμβαίνουν  στη  ζωή  ενός  ανθρώπου  και  ο  τρόπος  που  τα  αντιλαμβάνεται   και  τα
αντιμετωπίζει  δεν  είναι  τυχαία,  αλλά  βασίζονται  σε  προηγούμενες  εμπειρίες  του,  οι  οποίες  είναι  κυρίως  ασυνείδητες,  δηλαδή  εκτός  της  άμεσης  αντίληψης  του.

Οι  ενορμήσεις    του  είναι  αυτές  οι  διεργασίες  που  υποκινούν  τον  ψυχισμό  σε  δράση,  αναζητώντας  τόσο  τα  βρέφη,  όσο  και  οι  βρεφικές  πτυχές  των  ενηλίκων,  ακατάπαυστα  την  ικανοποίηση  (libido).  Το  εγώ  βρίσκεται  σε  έναν  ενεργό  αγώνα,  προκειμένου  να  εξασφαλίσει  ένα  σταθερό  αλλά  και  ευέλικτο  έλεγχο  στις  παρορμήσεις  του  εκείνο  και  τις  απαγορεύσεις  του  υπερεγώ.

Μία  ψυχοδυναμική  θεραπεία  αναλυτικής  κατεύθυνσης,  στοχεύει  στην  απόκτηση  μεγαλύτερης  γνώσης  της  συναισθηματικής  ζωής  του  θεραπευομένου  καθώς  και  μεγαλύτερη  ικανότητα  ελέγχου  των  συναισθημάτων  αυτών.  Το  άτομο  κατά  τη  διάρκεια  της  θεραπείας  θα  αναγνωρίσει  και  θα  κατανοήσει  τις  καταπιεσμένες  ή  καταχωμένες  αναμνήσεις  του,  οι  οποίες  αποτελούν  τη  ρίζα  του  προβλήματος  του.  Έτσι  περιορίζεται  η  απόσταση  του  ατόμου  από  το  ίδιο  το  άτομο.

Κατά  τη  διάρκεια  της  θεραπείας,  κάνουν  την  εμφάνιση  τους  πληθώρα  συναισθημάτων  από  το  θεραπευόμενο  προς  το  πρόσωπο  του  θεραπευτή,  επιδίωξη  φιλίας,  ζήλεια,  φόβος,  θυμός,  μίσος  ή  ακόμη   και  ερωτική  απαίτηση.  Μέλημα  του  θεραπευτή  είναι  να  αποδείξει  στον  ασθενή  του,  ότι  αυτά  τα  μεταβιβαστικά  συναισθήματα  δεν  αφορούν  άμεσα  τον  ίδιο,  αλλά  αφορούν  αναπαραγωγές  πρωιμότερων  συμβάντων   της  ζωής  του  θεραπευόμενου.  Έτσι  ανοίγονται  ένα  ένα,  τα  πιο  κλειστά  δωμάτια  της  ψυχικής  ζωής  του  ανθρώπου,  βιώνοντας  μία  βαθιά  συναισθηματική  κάθαρση  και  εκτόνωση.

Η  σχέση  μεταξύ  των  δύο,  είναι  αμφίδρομη  και  συνεργατική,  καθώς  σε  αυτήν  συμβάλλουν  οι  επιθυμίες  και  τα  συναισθήματα  για  τη  δημιουργία  μίας  αρμονικής  και  συμπληρωματικής  αντιμεταβίβασης,  κατά  την  οποία  δημιουργείται,  η  ενσυναίσθηση  του  θεραπευτού   για  το  αναδυόμενο  συναίσθημα  του  θεραπευόμενου  για  κάποιο  σημαντικό  πρόσωπο,  αλλά  και  το  συναίσθημα  του  ιδίου (θεραπευτή),    για  το  αντικείμενο (θεραπευόμενο).

Η  διαδικασία  της αναλυτικής  θεραπείας,  δίνει  έμφαση  στα  δυναμικά  στοιχεία  της  προσωπικότητας,  τα  οποία  μεταβάλλονται  και  κινούνται  σε  ένα  φάσμα  διακυμάνσεων,  εκφράζοντας  και  τους  δύο  πόλους  της  κάθε  διάστασης  και  εξηγώντας  την  πολυπλοκότητα  της  ανθρώπινης  φύσης.  


                                           Β  Ι  Β  Λ  Ι  Ο  Γ  Ρ  Α  Φ  Ι  Α

Γεωργαντά  Ε.,  «Η  διαδικασία  της  ψυχοθεραπείας».  Εκδόσεις,  Ιδεότοπο,  2012.

Γκρίσον  Ρ.,   «Η  τεχνική  της  ψυχανάλυσης,  θεωρία  και  πράξη».  Εκδόσεις,  Καστανιώτη, 2009.

Χόρνεϊ  Κ.,  «Η  ψυχανάλυση  σε  καινούριους  δρόμους». Εκδόσεις, ΤΑΜΑΣΟΣ,  1981.

Φρόϋντ  Σ.,  «Εισαγωγή  στην  ψυχανάλυση». Εκδόσεις,  Επίκουρος,  1996.

Mc  Leod  J.,  «Εισαγωγή  στη  συμβουλευτική».  Εκδόσεις, Μεταίχμιο, 2005.  

Posted on: Thursday 23rd of February 2017 04:05:59 PM